Boeken Romans

Recensie: Kinderen van de rivier – Lisa Wingate

Rill woont in 1939 samen met haar ouders, broer en zussen op de rivier. Ze varen van plek naar plek, gaan soms naar school, maar hebben het vooral heel fijn met elkaar en het weinige dat ze hebben. Als de bevalling van moeder Queenie dreigt mis te gaan en ze naar het ziekenhuis moet, blijven de kinderen alleen achter. Het blijkt de uitgelezen kans voor Georgia Tann om toe te slaan. Tann (geen fictief karakter) is directrice van de Tennessee Children’s Home Society en neemt kinderen mee uit arme gezinnen om ze vervolgens te verkopen aan rijke families die geen kinderen kunnen krijgen. Het is plek waar de twaalfjarige Rill een deel van haar jeugd zal doorbrengen en in één klap volwassen moet worden.

In het heden is het Avery die dit verleden langzaam ontrafelt. Maar wat heeft zij hier mee te maken? Ze komt uit een goed gezin, met een vader in de politiek, en heeft zelf een carrière als advocate en een even ambitieuze verloofde. Wanneer ze tijdens een toespraak in een verzorgingshuis May ontmoet en een link ontdekt met haar oma, duikt ze in het verleden. En terwijl ze haar familiegeschiedenis onder de loep neemt, blijkt ook haar eigen leven niet zo rooskleurig als ze zelf dacht.

Rauw en aangrijpend met een beetje geluk
Je verliest jezelf volledig in Kinderen van de rivier. Het aangrijpende verhaal van de vier rivierkinderen die van hun ouders worden gescheiden en in een vreselijk weeshuis  terecht komen is zó levensecht beschreven dat je het verdriet en de pijn van de kinderen haast kunt voelen. Je blijft maar doorlezen, in de hoop dat er een wonder gebeurt, een sprankje hoop of geluk voor die onschuldige kleintjes die zoveel moeten doorstaan. Hier er daar is wel een strohalmpje liefde en bij vlagen een beetje geluk. Maar het is vooral een rauw verhaal van een gezin aan de onderkant van de maatschappij, waar alleen kracht en doorzettingsvermogen ervoor zorgen dat je het overleeft.

Er is ook een hele andere kant: de rijke gezinnen waar de kinderen aan werden verkocht. De speurtocht naar het verleden van haar oma brengt Avery op het spoor van de kinderen van het weeshuis van Georgia Tann. Haar bevoorrechte leven blijkt toch een grimmig verleden te hebben met de nodige geheimen. En als niets is wat het lijkt, dan ga je op een gegeven moment aan alles twijfelen. Deze worsteling van Avery wordt alleen maar bemoeilijkt door de knappe Trent die in haar leven komt door het verhaal van zijn opa. Of wordt alles misschien juist een heel stuk duidelijker? Wingate geeft het boek een lekkere portie soulsearching en romantiek mee, wat als prettig luchtige afwisseling werkt tussen het ontrafelen van het rauwe verleden.

Wingate doet niet aan sugercoating
Het verhaal, de schrijfstijl, de spanningsboog: alles zit gewoon prima in elkaar. De karakters komen  tot leven en krijgen ongelofelijk veel kleur en diepgang, zelfs als je ze misschien niet met zoveel woorden leert kennen. Omdat ik nogal een sucker ben voor een happy end, had ik liever wat meer ‘eind goed al goed’ in het verhaal gezien, maar Kinderen van de rivier is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en Wingate doet niet aan sugercoating, dus alles valt niet als een perfecte puzzel in elkaar. Er zijn zelfs nog wel wat open eindjes, maar dit is een goede keuze en zorgt er eigenlijk juist voor dat het verhaal nóg meer binnenkomt en bijblijft. Een mustread. I love it!

Leave a Reply