Boeken Romans

Recensie: De diefstal van Albert – Gerard Donovan

Het is 1938. De diefstal van Albert begint met een verlaten kinderwagen. Een vrouw slentert een pretpark in, vlakbij de zee, waar in de zomer veel vakantiegangers te vinden zijn. Iedereen staat te kijken naar de rupsachtbaan. Niemand lijkt oog te hebben voor de kinderwagen. Het was geen vooropgezet plan, maar de vrouw pakt de kinderwagen en duwt deze resoluut naar de uitgang. Ze draait zich niet om en neemt de baby mee, in haar auto, weg van het pretpark.

Tijdens het verschonen van de luier komt de vrouw erachter dat ze een jongetje heeft gestolen. Ze noemt hem Albert. Het duurt niet lang voordat ze erachter komt hoe Albert eigenlijk heet: Michael Morris. Er hangen aanplakbiljetten met zijn lachende portret en er vindt zelfs een zoekactie plaats. De vrouw die Albert heeft meegenomen zoekt gewoon mee en aanschouwt het intense verdriet van zijn ouders. Ondertussen woont ze met Albert in haar auto en slaapt af en toe in een motel of pension om zo min mogelijk aandacht te trekken. Ze visualiseert een toekomst met de onbekende baby. Ze droomt van een huis en creëert een familiegeschiedenis voor Albert op basis van wat foto’s. Maar al snel komt ze erachter dat een baby meenemen gemakkelijker is dan een baby verzorgen. Of teruggeven.

IJzige eenzaamheid
De diefstal van Albert is een schrijnend verhaal over eenzaamheid. De vrouw die Albert meenam, de ik-persoon, lijkt in zichzelf klem te zitten. Ze is iemand die sowieso al niet opvalt, wat handig is als je net een baby hebt gestolen, maar lijkt nu ook voor zichzelf steeds minder zichtbaar te worden. Misschien wil ze zichzelf terugvinden door moeder te zijn en altijd de liefde van een ander te hebben. Een hulpeloze baby is daar natuurlijk perfect voor. Maar als Albert ziek wordt en hij blijft huilen, blijkt de vrouw zich toch geen raad te weten met het kleine hummeltje. Het hebben van een baby maakt je nog geen moeder.

Wat opvalt is dat de vrouw ijzig is in haar emoties. Ze is vlak en beredenerend, alsof ze haar gevoel jaren geleden ergens is verloren. Waarschijnlijk is dat ook zo, want aan het einde van het boek wordt duidelijk dat er een link is met het laatste pension waar ze met baby Albert overnacht. De eigenaren, twee vrouwen en een man, kennen de vrouw nog van vroeger. Ze staat zelfs op een foto uit 1914. De man blijkt Albert te heten.

Hoe het echter precies in elkaar steekt wordt niet duidelijk. Donovan laat veel aan de verbeelding en eigen invulling van de lezer over. Zeker als het gaat om de emoties en het motief van de vrouw. Het is daardoor moeilijk om je met haar te identificeren, begrip voor haar te krijgen of haar zelfs goed te snappen. De vrouw is zichzelf kwijt en ook als lezer kun je haar slechts in vlagen doorgronden.

Knagende psychologische roman
Zelfs het einde biedt weinig inzicht. Het meest schrijnende is misschien nog wel het immense verdriet dat de ouders van Albert (oftewel Michael) hebben en hen tot waanzin en uit elkaar drijft. Ondanks de vlakke, rationele vertelwijze vanuit de vrouw, voel je hoe erg hun pijn moet zijn. De vrouw is echter vooral bezig met hoe ze Albert terug gaat geven. Haar keuze lijkt allerminst logisch en rationeel, maar past geheel bij hoe we de vrouw hebben leren kennen. Ze maakt er opnieuw gebruik van dat het opgaan in een menigte één van haar sterkste eigenschappen is.

Het lezen van De diefstal van Albert is een beetje een beduusde ervaring. Het verhaal bevat weinig emotie, weinig antwoorden en weinig afronding, waardoor je met een onbestemd gevoel achterblijft. Donovan heeft een afwisselende schrijfstijl. De zinnen zijn soms kort en vlot, dan weer lang en literair. Net zoals in Donovans schrijfstijl zit er een beetje van alles in De diefstal van Albert. Tegelijkertijd biedt het plot weinig houvast en moet je dat er dus wel zelf uithalen. Met recht een psychologische roman die een beetje knagend achterblijft.

 

 

De diefstal van Albert
Gerard Donovan
juni 2017
143 bladzijden
Paperback: €18,99
Nieuw Amsterdam

 

 

 

 

 

3

De diefstal van Albert - Gerard Donovan

1938. Tijdens een mooie zomer aan de zuidkust van Engeland steelt een vrouw een kinderwagen, mét baby. Ze noemt het kind Albert. Ze is goed voorbereid, ze heeft een boek over babyverzorging en de nodige luiers en potjes eten. Van een afstandje ziet ze de ouders van Albert eraan onderdoor gaan. Ze zweeft tussen adoratie voor het kind en irritatie, want nu kan ze niet meer naar de bioscoop, haar lievelingshobby. En dan wordt Albert ziek.

Leave a Reply